Remik – zasady gry i jak wygrywać?

Remik to gra karciana dla 2–6 osób, w której wygrywa gracz, który jako pierwszy pozbędzie się kart z ręki. W tym celu tworzy meldunki, czyli komplety lub sekwensy, a następnie dokłada karty do układów na stole. Runda kończy się po odrzuceniu ostatniej karty, a pozostali gracze otrzymują punkty ujemne za karty, które zostały im w rękach.

Przygotowanie do gry

W klasycznym remiku potrzebne są dwie talie kart francuskich oraz jokery. Przed rozdaniem ustalcie kolejność ruchu, a następnie przygotujcie stos zakryty i stos odkryty.

Do rozpoczęcia partii potrzebujesz:

• dwóch talii kart francuskich, czyli 104 kart, oraz 6 jokerów,
• 13 kart dla każdego gracza,
• miejsca na stos zakryty, stos odkryty i układy wykładane na stole,
• od 2 do 6 graczy, zależnie od przyjętej wersji remika.

Po rozdaniu pozostałe karty tworzą stos zakryty. Jedną kartę odkrywa się obok niego, rozpoczynając stos odkryty. Gracz rozpoczynający partię może zostać wybrany losowo, a kolejne ruchy odbywają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Jak wygląda tura w remiku?

Każda tura ma stały porządek. Najpierw dobierasz kartę, później możesz wykładać i dokładać karty, a na końcu musisz odrzucić jedną kartę na stos odkryty.

1. Dobierz jedną kartę ze stosu zakrytego albo stosu odkrytego.
2. Wyłóż meldunek, dołóż kartę do układu na stole albo podmień jokera, jeśli pozwalają na to zasady układu.
3. Odrzuć jedną kartę na stos odkryty, kończąc swoją turę.

Przed pierwszym wyłożeniem nie możesz wykonywać pozostałych akcji. Musisz najpierw spełnić warunek 30 punktów opisany niżej. Po otwarciu możesz w kolejnych turach wykładać nowe układy i dokładać karty do meldunków wyłożonych przez dowolnego gracza.

Komplet i sekwens – czym się różnią?

Komplet składa się z co najmniej trzech kart tej samej rangi, ale w różnych kolorach. Przykładem jest 7 trefl, 7 kier i 7 karo. W jednym komplecie nie powinny powtarzać się kolory, dlatego jego naturalna długość wynosi najwyżej cztery karty.

Sekwens to co najmniej trzy kolejne karty w tym samym kolorze, na przykład 4, 5 i 6 kier. As może znajdować się na początku sekwensu przed dwójką albo na końcu po królu. Nie może występować pomiędzy dwiema kartami, więc układ dama, as, 2 jest niepoprawny.

Joker może zastąpić brakującą kartę w komplecie lub sekwensie. Jeśli później masz kartę odpowiadającą jokerowi, możesz wymienić ją na jego miejsce i wykorzystać zdobytego jokera w innym układzie albo odrzucić go na stos odkryty.

Pierwsze wyłożenie i zasada 30 punktów

Pierwsze wyłożenie w każdej rundzie musi mieć łączną wartość co najmniej 30 punktów. Dopiero po spełnieniu tego warunku możesz swobodnie dokładać karty do układów znajdujących się na stole.

Próg można osiągnąć jednym meldunkiem albo kilkoma układami wyłożonymi w tej samej turze. Wszystkie muszą być prawidłowymi kompletami lub sekwensami. Przykładowo sekwens 9, 10 i walet w tym samym kolorze daje 29 punktów, więc sam nie wystarczy do otwarcia. Dołożenie kolejnej karty albo drugiego układu może podnieść wynik do wymaganych 30 punktów.

Wartość asa zależy od jego położenia. As przed dwójką ma wartość 1 punktu, natomiast as po królu jest wart 11 punktów. Ta zasada wpływa zarówno na pierwsze wyłożenie, jak i na późniejsze liczenie punktów.

Punktacja i wartości kart

Runda kończy się, gdy jeden z graczy wyłoży wszystkie karty i odrzuci ostatnią na stos odkryty. Pozostali gracze liczą wartości kart, które zachowali na ręce. Są to ich punkty ujemne, a zwycięzca otrzymuje sumę tych wartości jako punkty dodatnie.

Wysokie karty, asy i jokery zwiększają ryzyko, jeśli przeciwnik zakończy rundę przed tobą. Jokera opłaca się wykorzystać w meldunku, zamiast trzymać go do końca, ponieważ sam pozostawiony na ręce oznacza 20 punktów karnych.

Jeśli stos zakryty wyczerpie się, zanim ktoś zakończy rundę, w podstawowym wariancie runda kończy się bez zwycięzcy. Przy kilku rundach wyniki sumuje się, a całą rozgrywkę wygrywa osoba z najwyższym wynikiem po ostatniej rundzie.

Jak zwiększyć szanse na wygraną?

Remik wymaga nie tylko tworzenia własnych układów, ale też obserwowania ruchów przeciwników. Zwracaj uwagę na karty, które pobierają ze stosu odkrytego i które odrzucają, ponieważ może to ujawnić, jakich sekwensów lub kompletów potrzebują.

W praktyce pomagają następujące decyzje:

• Nie przetrzymuj wysokich kart bez wyraźnego planu na ich wykorzystanie.
• Rozważ szybkie zagranie jokera, jeśli pozwala otworzyć układ albo pozbyć się kilku kart.
• Nie odrzucaj karty, która może łatwo pasować do widocznych układów przeciwnika.
• Przed zakończeniem tury sprawdź, czy odrzucana karta nie zamyka ci możliwości pierwszego wyłożenia.

Najczęstszy błąd początkujących polega na ignorowaniu progu 30 punktów. Samo posiadanie poprawnego kompletu nie wystarcza, jeśli jego wartość nie pozwala otworzyć rundy.

Warianty i zasady własne

Przed rozpoczęciem partii ustalcie, czy gracie według klasycznych reguł, czy wprowadzacie modyfikacje. Zasady własne mogą zmienić tempo gry i sposób rozpoczynania wykładania.

Najlepiej ustalić warianty przed rozdaniem kart, aby każdy gracz znał próg pierwszego wyłożenia, zasady jokerów i warunek zakończenia rundy. W klasycznej wersji najważniejszy schemat pozostaje niezmienny: dobierz kartę, buduj układy i odrzuć kartę, zanim zrobi to przeciwnik.