Wist dla dwóch osób to adaptacja klasycznej gry czteroosobowej. Zamiast partnera wykorzystuje się „dziadka”, czyli układ odkrytych kart leżących na stole. Dzięki temu każdy gracz zna część przyszłych ruchów, ale nadal musi planować zbieranie lew, dobierać kolor atutowy i pilnować kart przeciwnika.
Jak przygotować stół do gry?
Do najczęściej stosowanego wariantu potrzebna jest talia 48 kart. Z pełnej talii 52 kart odkłada się dwójki. Wszystkie karty zostają rozdzielone po równo, więc każdy gracz otrzymuje 24 karty. Potrzebne są tylko karty i wolne miejsce na stole, choć punktację można zapisywać na kartce.
Rozdawanie przebiega w następującej kolejności:
- Rozdziel talię 48 kart na dwie równe części po 24 karty.
- Ułóż karty każdego gracza w czterech rzędach po sześć kupek.
- W każdej kupce połóż najpierw jedną kartę zakrytą, a na niej jedną kartę odkrytą.
- Ustal, kto rozpoczyna, a następnie wybierzcie kolor atu albo zdecydujcie się na grę bez atu.
W praktyce na stole znajduje się więc 48 kart w 24 parach. Karta odkryta jest widoczna i można nią zagrać. Karta leżąca pod nią pozostaje niewidoczna aż do chwili, gdy górna karta zostanie zabrana do lewy. Wtedy trzeba ją odkryć. To właśnie ten układ nazywa się mechaniką „dziadka”.
Jak przebiega rozgrywka?
Gracz rozpoczynający wykłada jedną ze swoich odkrytych kart. Przeciwnik odpowiada kartą w tym samym kolorze, jeśli ma taką możliwość. Jeżeli nie ma karty w kolorze wyjścia, może zagrać dowolną kartę, w tym atu, o ile atu zostało wybrane.
Lewę wygrywa wyższa karta w kolorze wyjścia, chyba że któryś z graczy zagrał atu. Wtedy lewę zabiera najwyższe atu. Nie trzeba przebijać wyższej karty, jeśli można dołożyć do koloru. Można zagrać niższą kartę i zachować silniejszą na później.
Po zakończeniu lewy gracz, który ją zdobył, rozpoczyna kolejne zagranie. Po wyłożeniu karty z wierzchu danej kupki należy natychmiast odsłonić kartę znajdującą się pod nią. Nowo odkryta karta staje się dostępna dopiero przy następnych zagraniach.
Kolejność ruchów można zapamiętać w prosty sposób:
- Gracz rozpoczynający wykłada dostępną kartę odkrytą.
- Drugi gracz dokłada kartę do koloru, jeśli ją posiada.
- Jeżeli nie ma wymaganego koloru, może zagrać atu albo inną kartę.
- Zwycięzca lewy zbiera obie karty, odsłania kartę pod swoją zagraną kartą i wychodzi do następnej lewy.
Wysokość kart jest taka jak w klasycznym Wiście: as jest najwyższy, następnie król, dama, walet, dziesiątka i kolejne karty aż do najniższej dwójki, jeśli gracie pełną talią.
Przy dokładaniu kart obowiązują trzy zasady:
- Dokładanie do koloru – jeśli masz kolor wyjścia, musisz zagrać kartę w tym kolorze.
- Przebijanie atu – gdy nie masz koloru wyjścia, możesz zagrać atu, które pokonuje każdą kartę w innym kolorze.
- Gra bez atu – jeśli nie wybrano atu, lewę zdobywa najwyższa karta w kolorze wyjścia.
Uwaga dotycząca atu: w jednej serii partii ten sam gracz nie może ponownie wybrać koloru, który wcześniej już obrał. W wariancie 48-kartowym zwykle rozgrywa się pięć partii: po jednej z każdym z czterech kolorów oraz jedną bez atu. Dzięki temu wybór atu nie ogranicza się do jednego, przypadkowego rozdania.
Wariant 48 czy 52 karty?
Oprócz układu z 48 kartami spotyka się wersję wykorzystującą pełną talię. Różnica dotyczy przede wszystkim tego, ile kart pozostaje na stole i kiedy gracz może sięgnąć po karty trzymane w ręku.
| Wariant | Liczba kart | Mechanika główna |
|---|---|---|
| Układ z dziadkiem | 48 kart | 24 odkryte karty leżą na 24 zakrytych kartach, a po zagraniu odsłania się kartę spodnią |
| Wariant z ręką | 52 karty | Po 20 kart leży na stole, a po 6 kart pozostaje zakrytych w ręku każdego gracza |
| Wariant rozszerzony | 52 karty | Po 16 kart leży na stole, po 10 kart trafia do ręki, a pozostałe zasady pozostają podobne |
W wersji 52-kartowej karty na rękę początkowo pozostają zakryte i nie można z nich korzystać. Gracz uzyskuje do nich dostęp po zdobyciu karty przeciwnika. Ten wariant daje więcej ukrytej informacji, natomiast układ 48-kartowy jest prostszy do przygotowania i łatwiej w nim śledzić odsłaniane karty.
Jak liczyć punkty?
Po wyczerpaniu wszystkich kart każdy gracz liczy zdobyte lewy. W najprostszym systemie zapisuje się liczbę zebranych par kart, czyli liczbę wygranych lew. W wariancie pięciu partii można porównać wyniki po rozegraniu wszystkich kolorów i gry bez atu.
Jeśli chcecie używać punktacji znanej z klasycznego Wista, przyznajcie 1 punkt za każdą lewę powyżej sześciu. Przykładowo, gracz, który zdobędzie dziewięć lew, otrzymuje trzy punkty. Przed rozpoczęciem gry ustalcie, czy wygrywa osoba z większą liczbą punktów po całej serii, czy po prostu gracz, który zdobędzie więcej lew w danej partii.
Wariant 48-kartowy najlepiej sprawdza się wtedy, gdy zależy wam na przejrzystym układzie i obserwowaniu kart odsłanianych ze spodu. Wersja 52-kartowa dodaje element ukrytej ręki i pozwala na bardziej złożone planowanie.
